yüzsekiz

bu başlığı lost’a ayırmak isterdim ama daha önce aklıma gelmediği için bu fırsatı kaçırdım. lost izlemediği için “108 ne alaka” diyenler sonraki paragrafa geçebilirler (gerçi kazançları sadece bir cümle olacak ama). izlediği halde bağlantı kuramayanlara tek diyeceğim şu: “sonraki paragrafa geçmeden önce lost’un tüm bölümlerini yeniden izleyin”..

the painted veil; 23 şubatta “duvak” ismiyle vizyona girecek bir edward norton filmi. ekşi sözlükte yazılanlara göre benim de beğendiğim ve bir ara “tuluyhan uğurlu’ya yaptırmış olabilirler mi acaba” diye düşündüğüm piano ağırlıklı müzikleri altın küre almış. çin’de geçen filmin görüntüleri de oldukça güzel. yemyeşil köyler, sapsakin nehirler fln.

ama sadece nehirler değil sakin olan, herkes sakin. kimse konuşmuyor, konuşursa da az ve öz konuşuyor. sessizlik olmasın diye sık sık piano çalıyor (ki en güzel yerleri bunlardı sanırım). konu deseniz daha önce milyon kere işlenmiş ve benim de birkaçını izlediğim sıkıcı “misyonerlik yaparken aşık olma” sorunsalını işleyen filmlerden farksız. aşkın gücü, aşk her şeyi affeder mi, aşık nelere katlanır, mantık evliliği mantıklı mıdır, bu çinliler diye bu kadar dar kafalılar gibi konuları işleyen bir film.

fight club’da izlediğimden beri severek takip etmeye çalıştığım ve kendisinin ismi yazılı bir film afişi gördüğümde “üff edward norton oynuyo kesin izlemeliyim” diye atladığım edward norton abimize bu haller pek yakışmamış. kendisini ilerki günlerde daha serseri, daha bi saçları dağınık görmek istiyoruz. bir de british aksanı kullanmamış mı, peruk gibi duruyor.

naomi watts ve tanımadığım birkaç batılıyla birlikte bir ton çinli eşlik etmiş edward norton’a. sonuçta ortaya hiçbişey çıkmamış. ne zaman bitecek diye gözünün içine bakılacak bir film olmuş. unutmak istiyorum..