doksanbir

christopher nolan’ın yazıp yönettiği following 1998 yapımı siyah beyaz bir film. siyah beyaz olmasının nedeni hikayenin eski bir tarihte geçiyor olması sanırım. 69 dakikalık filmin memento gibi “nasıl yani” dedirten bir kurgusu, fight club gibi yine “nasıl yani” dedirten karakterleri var. ha bu arada bir de saw serisininki gibi bir ana teması var. iyilik için kötülük.. bu “nasıl yani” dedirtmiyor. şimdilik başka bir filme benzetemiyorum ama belki zorlasam benzetirim.. benzettiğim üç filmin ikisini çok beğendiğim için bu filmi de otomatikman beğendim. beğenirdim yani. izleyip öyle beğendim ben ama. izleyen değil de bunları okuyan biri olsaydım, siz gibi, bu filmi izlemeliyim diye düşünürdüm. öyle yani..

* – * – *

daha öne solyaris ve stalker’ını izlediğim andrey tarkovsky’nin 1983 yapımı siyah-beyaz filmi nostalghia rusça ve italyancanın rastgele kullanıldığı italyada çekilmiş ve italyanların bolca oynadığı bir rus filmi. andrey tarkovsky yine anlaşılmazlığın sınırlarında bir film çekip “e hani noldu şimdi buraya nerden geldik” gibi isyanlar ettirmiş. dublaj italyanca ve rusça olduğu ve ben her ikisini de bilmediğim için altyazıya mahkumdum. şu anda hangisini konuşuyolar rusçaya benziyor sanki diye düşünmekten birkaç kez altyazıyı kaçırdığım da oldu ama zaten altyazıda okuduklarım çok saçmaydı. sanki filmle bir alakası yok gibiydi yani. belki de orjinali böyleydi. orasını bilemiyorum. sonuçta ben filmden hiçbişey anlamadım. mühim olan bu..