sekseniki

yaklaşık iki ay süren geçmiş sezon lost izleme sürecimin bitiminin ardından kitaplarla olan ilişkime ara verdiğim yerden yeni kitaplarla başladım. büyük beklentilerle okumaya başladığım için ne zaman “uf süperdi” dedirtecek diye diye sonuna geldiğim ali ayçil – sur kenti hikayeleri’nden sonra rasim özdenören – hastalar ve ışıklar’a başlayınca kısa bir şok geçirdim. sur kenti hikayeleri gibi kolay okunan kolay anlaşılan bir kitaptan sonra hastalar ve ışıklar’ın nefessiz anlatımı beni oldukça zorladı. hatta kitabın atıyorum ilk 30-40 sayfasındaki bölümler arasında bağlantı kurmakta zorlandım, kurgu içindeki zamanı kestiremedim, kimin dilinden okuduğumu bilemedim. “neden anlayamıyorum ya yoksa kitap okumayı mı unuttum” derken anlamaya başladım ve güzel bitirdim. bir bayram günü içinde okuyup bitirdiğim ah muhsin ünlü – gidiyorum bu ise bana oldukça saçma geldi. tamam severim saçma şeyleri, çocuksu anlatımları, düzensiz cümleleri ama biraz da anlamak lazım meseleyi. hızlı okuduğum için belki de ne dediğini anlamadan bitirdim. tekrar okumalıyım.