yetmişyedi

benim zamanımda şimdiki gibi ders kitapları bedava dağıtılmaz, okulun ilk günü öğretmen alınacak kitaplar listesiyle beraber kırtasiye ihtiyaçlarımızı da belirtir bir konuşma yapardı. kırtasiye ihtiyaçlarımızın başlıcası defterlerdi. hatırladığım kadarıyla tek ortalı, iki ortalı metot defterler vardı. (tanımları unuttum ama belki hatırlayan, hatırlatan çıkar, nostalji yaparız) sinir olurdum bu ortalı defter tiplerine. kötü yaparlardı da ondan mıydı bilmiyorum ama bunların ortaları kısa sürede gevşer defter defterlikten çıkar kağıtlar bütünü haline gelirdi. bir de özellikle büyük çaplı defterlerin sayfa köşelerinin kıvrışması sorunu vardı ki yıllarca engellemeye çalışmış ama baraşamamıştım.

okul hayatıma dair bir diğer başarısızlığımda elimde rotring kalem çeviremem şeklinde cereyan etmişti. bir türlü turu tamamlayamıyordum, kesin düşüyordu. zaten tamamlasam bile millet fıldır fıldır çeviriyorken bir tur döndürebildiğimle övünmem imkansızdı. sınıfımızda bu işin öncüsü o zamanlar yeni yeni kendilerinden söz edilmeye başlamış olan cemaat evlerinden birine giden m…. isimli bir arkadaşımdı. (niye m….. yazdın fişlenmesinden mi korkuyorsun der gibisiniz. alakası yok. bloguma bir gizem katayım dedim) o ne çevirişti öyle. hıphızlı dönen bir lastiğin jantının hareket etmiyormuş gibi görünmesini düşünün. işte öyle dönerdi kalem de. (mübalağa yaptım tamam) sonuçta kalem çevirmenin cemaat evlerinde öğretildiği gibi bir kanıya varmış mıydım hatırlamıyorum.