bugün akşam saatlerinde sezer ile odamdaki radyasyon oranını artırıcı bir konuşma içerisindeydik. her zamanki “birbirimize üstünlük kurma çabalarımız” devam ediyordu. maruz kaldığımız radyasyon oranı yükseldikçe artıyor çabalarımız tabi. neyse, derken şöyle bir diyalog geçti aramızda. gerçekten diyalog bu sefer ciddiyim.

sezer_ ben senden çok şey öğrenmiş olabilirim ama sen bildiklerinin yarısını benden öğrendin!

sacid_ benden çok şey öğrendiğin doğru ama yanıldığın bir nokta var. benden öğrendiğin çok şeyin, bildiğin toplam şeye oranının küçük olduğunu sanma yanılgısı içindesin. oysaki herşeyi benden öğrendin!

demek isterdim.. planlarıma göre sezer aval aval bakacaktı. susacaktı yani. telefonda nasıl baktığını anlayamayacaktım çünkü. ama büyük bir ayarla karşı karşıya olduğunu farkeden sezer kurnazca bir hareketle henüz cümlemi tamamlayamadan kahkahayı bastı. cümlemi tekrar kurup ateşlemek istediğimde kahkahalarının devamı geldi. ben de insanım tabi; konsantrasyonum bozuldu. büyüklük bende kalsın dedim, ayar vermekten vazgeçtim.